Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Naamloos

Naamloos

Duif

Het duurt nu al weken, maar het lijken eeuwen, dat de duif, of het door de uitlaatgassen zwartgeblakerde hoopje (on)dier dat zich in mijn dakgoot bevindt mij wakker houdt met de meest monotone der klanken.

Koerde het nog maar roekoe, zoals de hond blaft waf of de schaap mekkert mèèèh en de poes mauwt miauw enz....Alles beter dan het ritmisch, hijgerig gebrom van een geconstipeerde 75-jarige in vergaande staat van seksuele opwinding (ja echt, sorry voor de ronduit onsmakelijke metafoor, maar ik denk dat dat hetzelfde klinkt).

Hoe dan ook, ik begin de duif, zo zwart als roet en zo lelijk als de nacht, inmiddels flink te haten. Ik heb al van alles naar het stuk gesnaveld tuig gesmeten: aanstekers, bierdoppen, melkpakken, melk, bierflessen, lege pakjes sigaretten, volle pakjes sigaretten, tubes tandpasta, aarde, water, vuur en mijn ventilator. Geen enkel voorwerp noch element volstond.

En nu is het dan zover. In de afweging tussen het doden van het dier dat in veel Afrikaanse landen ook wel als alternatief voor kip dient, of het vervolgen van mijn lijdensweg, lijkt de gevleugelde vijand aan het kortste eind te trekken. Sterker nog, ik ga zo snel mogelijk iets dodelijks kopen of lenen, in ieder geval gebruiken, om duif het zwijgen voorgoed op te leggen.

Glas en messen (bestek) hadden geen effect, ik hoop dat de luchtbuks van mijn huisgenoot dat wel heeft.

Ja, ik ga je doden, armzalig kreng, hoe immoreel en ronduit wreed het ook mag lijken en zijn, jij zult moeten sterven voor mijn rust en ontspanning. Ik trek het simpelweg niet meer. Vaarwel.

Patrick Bateman: "There are no more barriers to cross. All I have in common with the uncontrollable and the insane, the vicious and the evil, all the mayhem I have caused and my utter indifference toward it I have now surpassed. My pain is constant and sharp and I do not hope for a better world for anyone (duif), in fact I want my pain to be inflicted on others (duiven). I want no one (duif) to escape, but even after admitting this there is no catharsis, my punishment continues to elude me and I gain no deeper knowledge of myself (or of duiven); no new knowledge can be extracted from my telling. This confession has meant nothing."